17 Şubat 2009
İçimde garip bir his var... sanki onunla karşılaştığımda her şey birden karışacak gibi...belki de onunla çoktan karşılaştım... mesela dün onu gördüm... gözlerimi kısarak ona doğru baktım ve net anlaşılır cümlelerle “seninle dün yolda çarpışmamız gerekiyordu” dedim. Karşıdan koşaradım geliyordun... ben de her hangi bir vitrinin önünden geçerken kendi silüetime bakıyordum... sol omuzum sağ koluna çarptı kucağımda taşıdığım dosya yere saçıldı birdenbire... o'nun elinde taşıdığı poşetin sapı koptu... çerle çöpü birbirinden ayırmaya çalışırken gereğinden fazla gergindik... ne ben konuşabildim ne de o... birkaç kez o da ben de denedik... gerçekten konuşmayı denedik... ama titreyen ellerimizi birbirine dokundurmak daha cazip geldi... hem de oracıkta... sonra bir an geldi kendimi aptal gibi hissetmeye başladım... çünkü birbirimizi hiç tanımıyorduk... ama ömrümüz boyunca birbirimizi tanıyormuşuz gibi dokunuyorduk... o anı yıllar sonra bile hatırlayacağımızdan emindim... birbirimizle karşılaşana kadar ilk görüşte aşka inanmadığımızı anlatacaktık...
Ama aramıza şişko bir kadın girdi... ben kendime bakarken o da elindeki kağıt parçasını burnumun dibine sokarak “buraya giden arabalar nereden geçiyor yavrum” dedi... ben de elime aldığım kağıt parçasına anlamsızca bakarken onun kolu teyzenin omzuna çarptı ve hiç bişey olmamış gibi yola devam etti... şişko teyze ile birlikte kalıverdim vitrindeki aksim beni izlerken... elde tutmaktan ve sıkmaktan nemlenmiş ve yazıları artık dağılmaya yüz tutmuş kağıda anlamsız gözlerle bakakaldım öylece…
Bu beklenmedik zamanlama hatasının ikimizin de hayatından neler çaldığını sonradan fark edecektik... artık yollarımız uzun yıllar kesişemeyecekti... tabi, bu güne kadar…
yıllar yıllar önce o yolda tanışmamız gerekiyordu... şu anda seninle divanımızda birlikte oturuyor olacaktık... kitap okurken birbirimizin ayaklarıyla oynayacaktık... gömleklerini giymeyi, kabus gördüğünde seni uyandırmayı, herhangi bir şeyimi kaybettiğimde sabırla bana yardım etmeni, şiir gibi bir filmi tek başım(n)a değil omzunda izleyebilmeyi isteyecektim... kavga ederken bile sana bakarken gülümsemeyi, tam o esnada yaptığın herhangi bir kelime hatasına katılarak gülmeyi ve o agresiflikle yatakta saatlerce sarmaş dolaş seninle uyumak ve bir kez daha sana hayran olmak isteyecektim... önümden merdivenden çıkarken kıçını çimdiklemek isteyecektim... adımın bir önemi yok sen bana sadece senin söyleyeceğin bir isim tak... varsın toplum içinde söylemekten çekineceğin kadar uçuk bir isim olsun... bana aşık ol. seninle uzun zaman önce tanışmamız gerekiyordu... çok zaman kaybettik...
Ama aramıza şişko bir kadın girdi... ben kendime bakarken o da elindeki kağıt parçasını burnumun dibine sokarak “buraya giden arabalar nereden geçiyor yavrum” dedi... ben de elime aldığım kağıt parçasına anlamsızca bakarken onun kolu teyzenin omzuna çarptı ve hiç bişey olmamış gibi yola devam etti... şişko teyze ile birlikte kalıverdim vitrindeki aksim beni izlerken... elde tutmaktan ve sıkmaktan nemlenmiş ve yazıları artık dağılmaya yüz tutmuş kağıda anlamsız gözlerle bakakaldım öylece…
Bu beklenmedik zamanlama hatasının ikimizin de hayatından neler çaldığını sonradan fark edecektik... artık yollarımız uzun yıllar kesişemeyecekti... tabi, bu güne kadar…
yıllar yıllar önce o yolda tanışmamız gerekiyordu... şu anda seninle divanımızda birlikte oturuyor olacaktık... kitap okurken birbirimizin ayaklarıyla oynayacaktık... gömleklerini giymeyi, kabus gördüğünde seni uyandırmayı, herhangi bir şeyimi kaybettiğimde sabırla bana yardım etmeni, şiir gibi bir filmi tek başım(n)a değil omzunda izleyebilmeyi isteyecektim... kavga ederken bile sana bakarken gülümsemeyi, tam o esnada yaptığın herhangi bir kelime hatasına katılarak gülmeyi ve o agresiflikle yatakta saatlerce sarmaş dolaş seninle uyumak ve bir kez daha sana hayran olmak isteyecektim... önümden merdivenden çıkarken kıçını çimdiklemek isteyecektim... adımın bir önemi yok sen bana sadece senin söyleyeceğin bir isim tak... varsın toplum içinde söylemekten çekineceğin kadar uçuk bir isim olsun... bana aşık ol. seninle uzun zaman önce tanışmamız gerekiyordu... çok zaman kaybettik...
5 kişide semmy' e anlatmış:
Ben bu hikayeye de fotoğrafa da öldüm. Hatta kudurdum sanki:))) Ayhhh yetti be bu yalnızlık, sevgilim nerdesin:)))
bu öyküyü yine böyle bir öykü yazarak selamlamak isterdim ama o kadar yeteneğim yok.
@godsy- bu selamın da yetti bana üzme kendini :)
bu bir durum öyküsü, ama öykünün içine girmek için biraz daha metafor istedi bünyem. kendi dil'inin olması da her yazında olduğu gibi bu yazıda da okuyucuyu çekiyor..
@merdümgiriz çok teşekkür ederim, takipçi okuyucum benim:)) esrik bir tat kaldı bu yazıda demliyorum demliyorum bir türlü toparlayamıyor kendini... dikkatin için tebrikler...
Yorum Gönder